17/8/2007 - TERLİKLERİNİ BAĞLADIM GİTME DİYE

En çok üzüldüğüm konu şu sıralar ne bilmiyorum. Sadece kendimi kötü hissediyorum. Ben evrim geçiriyormuşum su sıralar, değişiyormuşum. Eskiden çocuk olduğum ve büyümediğim için suçlanırdım. Biraz büyümem istenirdi daha ciddi olmam hayata daha farklı bakmam. Oysaki evrim geçirmeden önce; tek derdim marketten bonibon almak, Çengelköy'e gitmek için saatin tam 23:00 olmasını beklemek, güneşi gördün mü dışarı çık felsefesine uymak, (üstelik hiçbir planın olmadan), sırf en değişik bisküvileri bulabilmek için kmlerce yol katatederek değişik süpermarketler keşfetmek, vapurda denize bakmak, yoldaki kedi ile saatlerce oyalanıp "oooy pisicik gibi garip sözcükler çıkartmak", apartmanlararası asılan çamaşır ipleri çok renkli bulup gözelerini çamaşırlara dikerek dakikalar harcamak, sırf İstanbul'da ilk kaybolduğum sokak diye Taksim Tünel'deki Vergi Dairesine kadar salakça yürümek, mısır dişlemek, O'nun yanında hiç sıkılmadan oturmak, O saatlerce seninle ilgilenmeden çalışsa bile bir sandalyede öylece dünyanın en mutlu insanı olarak oturmak.

Peki ya şimdi NE DEĞİŞTİ DE BEN BÖYLE OLDUM. BEN NEDEN BU KADAR BENCİL OLDUM.

Şimdi yoldaki kedi: korkutucu, Taksim Tünele yürümek: yorucu, Yemek öncesi mısır yemek: doyurucu, bonibon: gereksiz abur-cubur, en uzak markete gitme yarışması: gereksiz otobüs seyahati, en beğendiğin durakları ezberleme: gereksiz bilgi, çamaşır ipleri; nerde gökyüzüne bakmayalı çok zaman oldu, Çengelköy: çok eskide kaldı, Vapur ve Deniz: bir zamanlar Antep Fıstığı ile akşam sohbetleri vardı.

Neler oluyor bana bir dönem mi? Korkuyorum.

HAYATIMDAKİ BÜTÜN KÜÇÜK AMA GÜZEL AYRINTILARI KAYBETMEKTEN VE AŞKLARI, SEVGİLERİ, DOSTLARI, O'NU KAYBETMEKTEN.

O'nun sözü; Terliklerini bağladım gitme diye

18/8/2007 - ...

7/9/2007 - :))